1. SKIP_MENU
  2. SKIP_CONTENT
  3. SKIP_FOOTER
  • آخرین بروزرسانی: یکشنبه 25 فوریه 2018. برابر با یکشنبه, 06 اسفند 1396

بیست و هشت مرداد و بی‌بی‌سی

.

سرانجام پس ا ز 60 سال این دست و آن دست کردن و ترس از "استفادۀ دشمنان" و خط و نشان‌های ام‌ای‌سیکس انگلستان، باخبر شدیم که "سیا به دست داشتن در کودتای ٢٨ مرداد اعتراف کرد!" البته انگلیس شرایطی بر ای این افشا‌گری قائل شده بود که امریکا‌ی گوش بفرمان هم با جهالت پذیرفت: دیلی تلگراف نوشت که "بر اساس اسنادی که به تازگی فاش شده دیپلمات‌های انگلیسی تلاش کرده‌اند تا همتایان امریکائی خود را متقاعد کنند جزئیات " آزار دهندۀ " نقش انگلیس در کودتای 28 مرداد 1332 در ایران را فاش نکنند!"

این اعتراف با چنان عکس‌العمل‌های شادمانه‌ای از طرف بعضی مطبوعات اروپائی بلاخص بی‌بی‌سی و آن عده از ایرانیانی که روح و جانشان با فرهنگ مظلومیت و شهادت و ضدیت با سلطنت و امپریالیست جهانی یعنی آمریکا عجین شده است مواجه شد، که گوئی حقیقتا برای اولین بار بود که چنین مطلبی را می‌شنیدند و سر خوش از اینکه سر انجام امریکای ساده‌لوح یک بار دیگر در خود زنی پیش قدم گردید، این هموطنان باصطلاح نخبۀ ما یکبار دیگر بدام بی‌بی‌سی و سایر مطبوعات مجازی و حقیقی اروپائی و امریکائی افتادند و آنچه را که هزاران بار از آنان شنیده‌ایم باز هم تکرار کردند گوئی ابدا، در تمام این سالها، هیچ نشنیده‌اند و نخواند‌ه‌اند، حرف‌ها همان حرف‌های همیشگی بود.

سی و چهار سال است که پس از انقلاب شکوهمند، این هموطنان بجای اتحاد برای یافتن راهی برای نجات وطن از این بُن‌بست مصیبت‌بار، بازیچۀ سیاست‌های سمت و سو دار رسانه‌های خارجی شده و این گذشتۀ هر چند تلخ را بی‌ثمر و تنها برای دمیدن بر آتش انتقام زیر و رو میکنند، گذشته‌ای که قاعدا بایستی تنها بکار پند گرفتن برای آینده‌ای بهتر باشد.

حتی یکنفر از این عده که ظاهرا طبقۀ الیت کشورمان را تشکیل میدهند، هرگز کنجکاوی نکرده‌اند و نمی‌کنند که چگونه است که مثلا بی‌بی‌سی از آنان در مورد نقش بریتانیا‌ی استعمارگر فریب‌کار زرنگ که طرف اصلی دعوا بوده است، پرسشی نمی‌کند.

حقیقتا حیرت‌آور است که انگلیسی‌ها در تمام این سالها نه تنها هرگز کوچکترین اذعانی به نقش خود دراین کودتا نکرده‌اند و نمی‌کنند، بلکه بگونۀ مرموزی و با بهانه و بی‌بهانه با سماجت و پشت‌کار شگفت‌انگیزی بنگاه خبری بی‌بی‌سی‌اشان که بر کسی پوشیده نیست که ارگانی دولتی است سعی در زنده نگاه داشتن دائمی خاطرۀ این حادثه و بلاخص نقش امریکا دارد. چرا؟

آیا ما نبایستی از خود بپرسیم که این چه رازی است و چرا بی‌بی‌سی تا این حد علاقمند است که این پرچم را که یکی از مهمترین موانع اتحاد مخالفان جمهوری‌اسلامی بوده است را بر افراشته نگاه دارد؟ آیا آنها برای ایران دلسوز‌تر از ما هستند؟ اگر این کنکاش، کند و کاوی منطقی بود و انگلیسی‌ها گذشتۀ استعماری خود را نیز بزیر ذره‌بین می‌گذاشتد، قابل فهم و قابل تحسین بود اما نه، آنها هدفهای دیگر دارند.

یکی از مهمترین انگیزه‌های آنان در زنده نگاه داشتن این ماجرا پررنگ نگاه داشتن نقش امریکا و لفظ "کودتا" ست. در ارتباطات ظاهری بین دول مختلف همیشه فرض بر این بوده و هست که انگلستان نزدیکتری متحد امریکا است اما بگمان من این فقط ظاهر داستان است. انگلیسی‌ها آنجا که لازم باشد از قدر قدرتی امریکا بنفع خود استفاده میکنند اما در عین حال امریکا را بزرگترین و به درستی قوی‌ترین رقیب خود در همه جا و بالاخص در خاورمیانه میدانند و در خفا با چنگ و دندان در هر جا که بتوانند مانع از منافع امریکا در آن مناطق میشوند. دوستی مجدد ایران و امریکا برای بریتانیا مصیبت‌بار است و بازگشت مجدد امریکا به ایران چیزی است که بریتانیا مطلقا بر نمی‌تابد.

همه میدانیم که بهترین دوستان بریتانیا کشورهای ثروتمند اطراف خلیج فارس هستند و بدنامی آمریکا در این منطقه منجمله در ایران غایت آرزوی همیشگی آنهاست. آنها هیچ گاه فراموش نمی‌کنند که چگونه توسط امریکائیان و رژیم گذشته با خفت و خواری از خلیج فارس یه بیرون رانده شدند و ایران با صطلاح شد ژاندارم خلیچ فارس و امروز هم این ژاندارمی به خود امریکا رسیده است. پس انگلیسی‌ها یک مقصودشان، خراب کردن بیش از پیش وجهۀ امریکا نزد ایرانیان است و زنده نگاه داشتن این رویداد که لبۀ تیز تیغش تنها بسوی امریکاست یکی از آسان‌ترین و موثر‌ترین طرق برای ایجاد بقول جمهوری‌اسلامی " فتنه " بین دو کشور است.

از طرف دیگر، اروپائیان و بلاخص انگلیسها خوب میدانند که این اعتراف ابلهانۀ امریکائیان دراین برهۀ بخصوص و شاید به تشویق خود انگلیسیها، بهترین هدیه بدولت حسن روحانی بوده است. انگلیسی‌ها با همۀ جنگهای زرگری اخیرشان با جمهوری‌اسلامی و بستن سفارتهای دو طرف و غیره مهمترین پشتیبان انتخابات اخیر و پیروزی روحانی بوده‌اند. شور و شعف و هیجان بی‌بی‌سی در هنگام این انتخابات بر کسی پوشیده نیست. برای مدت دو ماه تلویزیون و رادیو و صفحات سایتهای بی‌بی‌سی مملو ار مطالبی بود در حمایت از روحانی. ابراز احساسات جک استرو وزیر خارجـۀ سالهای گذشته انگلستان و خود و زیر خارجه فعلی و حتی نخست وزیر انگلستان دم خروسهائی بودند که جنگهای زرگری ناشیانه دو کشور را خوب بر ملا میکردند.

بریتانیا اصولا با هر رژیمی که خرافات و عقب‌ماندگی و مذهب‌زدگی را در منطقۀ خاورمیانه گسترش دهد، موافق است. مطالبی را که در مورد بر خوردهای ارتش مصر و اخوان المسلمین منعکس کرده و هنوز هم ادامه میدهد و یک طرفه نگریستن بی‌بی‌سی و سایر رسانه‌های اروپائی در بزرگ و کوچک کردن خبرهای مصر، کاملا مشخص کننده تمایلات دولت‌های آنان است.

و سرانجام منظور از این اعترافات ناگهانی، از رمق انداختن و کم رنگ کردن فعالیتهای طیف طرفدار سلطنت که بلاخص در ماه‌های پیش از انتخابات ایران با سر و صدای شورای ملی و مصاحبه‌های مکرر شاهزاده انرژی تازه‌ای پیدا کرده بود، هدف سوم آنان بود. بقول رضا پرچی‌زاده نویسندۀ مقالۀ انتشار اسناد کودتا و سرنوشت سلطنت‌طلبان "این سلطنت‌طلب کشی‌ای که انگلیس و آمریکا به راه انداخته‌اند، در حقیقت به معنای وجه المصالحه قرار دادن سلطنت‌طلبان/افشای کودتا در بین غرب و جمهوری‌اسلامی است. جمهوری‌اسلامی و اعوان و انصار تندرواش گرچه هیچ وقت چشم دیدن مصدق را نداشته‌اند، اما هر وقت هم که حرف از رابطه با امریکا شده، معمولا بلافاصله پای کودتای 28 مرداد را وسط کشیده‌اند تا رابطه را بهم بزنند. بدین ترتیب، امریکا و انگلیس با این کار عملا دارند به جمهوری‌اسلامی برای مذارکرات هسته ای 1+5 چراغ سبز نشان میدهند."

بدنیست مصاحبه‌شوندگان وطنی برای یکبار هم شده از اولیای بی‌بی‌سی بپرسند که چگونه است که در آن زمانهائی که رژیم گذشته ار انگلیس تانک میخرید و پول قرض میداد و برای استخراج نفت شمال بآنها کمک میکرد بیاد 28 مرداد نمی‌افتادند. شاه همان شاه بود و مصدق همان مصدق و کودتا هم که کودتاست. سئوال ساده ایست.

***

در مورد اتفاقات 25 تا 28 مرداد اما، بگمان من، بدون آن کودتا نیز، دکتر مصدق بعنوان یک نخست وزیر چند صباحی بیش دوام نمیآورد. اگر مسئلۀ کودتا یا بقولی قیام را از کل قضیه جدا کنیم، وقایعی که در چند ماه آخر صدارت دکتر مصدق اتفاق افتاد، نه به انگلستان مربوط بود و نه به امریکا. وقایعی که هیچ کدام در داخل مملکت، به نفع او نبود.

دکتر مصدق شوربختانه در طول نخست وزیریش همانقدر که توانست در بین عام مردم به محبوبیت بی‌سابقه‌ای دست یابد، با لجا‌جت‌ها، بی‌تصمیمی‌ها و یا تصمیمات عجولانه و سر خود و با نوعی ناسیونالیسم مغرورانۀ مورد پسند ایرانیان، همۀ آنانی را که میتوانستند در چنان مرحله خطیری یار و یاور و پشتیبان او باشند را از خود رنجاند. از یاران جبهۀ ملیش که یکی پس از دیگری از او کناره گرفتنتد تا ارتشیان تا قضات دادگستری تا مذهبیون و تا فرو کاستن شاه به هیچ. نمیشد با غول استثمار‌گری چون انگلیس به تنهائی جنگید.

انجام رفرندام و بستن مجلس دیگر تیر خلاصی بود بهمۀ آرزوهای ملتی. وضع اسف بار اقتصادی، شکستهای متوالی در به نتیجه رساندن مسئلۀ نفت و آنارشی حاکم بر خیابانها و ترس از کمونیزم دیگر حتی مردم عادی را که زمانی شیفتۀ او بودند خسته کرده بود.

بگمان من، محمد رضا شاه حقیقتا بر ای باز گشت مجدد به ایران احتیاجی به کودتا نداشت. نوستالژی طرفداران او از رفتن او و مظلوم واقع شدنش، وضع نابسامان مملکت، انتظار بی‌پایان مردم برای دیدن نتیجۀ بردباری‌های بی‌سابقه اشان، نمودار شدن سایه‌های دیکتاتوری، بتدریج مردم را از مصدق دلزده کرد. نمیشود تا ابد مردم را سر دواند.

ما حصل اینکه بقول زنده یاد داریوش همایون در یکی از مصاحبه‌هایش با مجلۀ اینترنتی تلاش "بیشتر ما به عنوان ایرانی با فرهنگ مظلومیت و شهادت بار آمده‌ایم. در چنین فرهنگی مرز میان پیروزی و شکست تار میشود و شکست، گاه ارزشی برتر می‌یابد. این روان شناسی بویژه در دومین مرحلۀ پیکار نفت، پس از سی تیر اندک اندک دست بالائی یافت. دکتر مصدق در پایان، چنانکه در دادگاه گفت خود را سید الشهدای دیگری می‌ دید و به دست حکومت پادشاهی و در دست پیروان خود همان شد. بسیاری از چپگرایان هم که پس از شکست انقلاب‌‌اسلامی و شکست" اردوگاه سوسیالیسم " و صلح و دمکراسی به " میت " تازه روی آوردند به همین عوالم افتادند و استعدادهای خود را در غنی کردن یک فولکلور سیاسی – شبه مذهبی با ادبیات سوزناک عاشورائی‌اش بکار انداختند. اما یک ملت نمی‌تواند با ناکامی‌هایش زندگی کند. ما بیش از مظلومیت و شهادت به کامیابی و پیروزی نیاز داریم و بیش از گنهکار دانستن دیگران می‌باید عادت کنیم کم و کاستی‌های خود را حتی در قهرمانان و پرستیدگانمان بشناسیم. ملتهای پیشرفته چنین می‌کنند و حتی بزرگترین فاجعه‌های تاریخ خود را خوراک روزانۀ روضه‌خوانی سیاسی و ذکر مصیبت نمی‌گردانند. تاریخ آموزشگاه است نه میدان جنگ صلیبی. قرون وسطی ما بیهوده تا سده بیست و یکم نکشیده است. " این کاریست که دقیقا با صطلاح نخبگان ما در همۀ این سالها کرده و هنوز هم ادامه میدهند.

سر انجام اینکه: ما موظفیم که به ایران امروز و آیندۀ آن بیندیشیم، مردم مصیبت‌دیدۀ ایران دیگر برایشان مهم نیست که در 28 مرداد 32 کودتائی اتفاق افتاد یا قیامی ملی، آنان بدرستی نگران امروز و فردای خودشان، فرزندانشان و وطنشان هستند. بر ماست که بی‌اعتنا به ترفندهای جهانی برای گمراه کردنمان تنها به ایران و سعادت مردمانمان به اندیشیم.

برگه درخواست عضویت
ایمیل دبیرخانه حزب
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

با ما همراه باشید

کتاب‌های علی‌اصغر حقدار

آخرین مقالات درج شده جدید

مشروطه ایرانی و گفتمان ملی…

22 بهمن و خیزش مردم ایران…

تلاش بیهوده حجاریان…

هفدهم ماه دی، روز زن در ایران…

بیانیه جبهه ایران‌گرایان در پشتیبانی از تظاهرات گسترده مردم در ایران…

مقالات دگراندیشان جدید

مشکل، مردم ایران نیستند؛ رژیم جانی‌شان است…

قیام ملی نقاب (نجات قیام ایران بزرگ)…

آیت‌الله مایک؛ آمریکاییِ مسلمان‌شده‌، رئیس جدید میز ایران سازمان سیا…

ایران را چرا باید دوست داشت؟…

در باغ وحش آخوندها!…

مقالات هم‌اندیشان جدید

بحثی در مقوله رفراندوم درخواستی و بیانیه پانزده اصلاح‌طلب پشیمان…

آیا هدف روسیه تبدیل ایران به یک «حکومت اقماری» است؟…

مارتین لوتر: مردی که به قرون‌وسطی فرمان ایست داد…

تشدید «جنگ سرد» در مناسبات آمریکا و ایران…

جشن مهرگان، تجدید پیمان با مهر و روشنایی…